ทุกข์และสุข

เมื่อยามมีทุกข์ อย่าลืมว่าอย่างน้อยเราก็ยังเคยมีความสุข

เมื่อยามเรามีสุข อย่าลืมว่าความทุกข์ก็เคยเกิดขึ้นกับเรา

                                      ทั้งทุกข์และสุขไม่เคยอยู่กับเราได้ถาวร....   
                                     เพราะฉะนั้นเราไม่ควรประมาทในการใช้ชีวิต
                                            ที่ไม่ว่าจะหายใจเข้าหรือออก...

                                           เวลาของเราก็หมดลงไปตามนั้น

พายุบังใจ

พายุเมื่อพัดมา...มักนำพาเมฆหมอกที่มืดมิด

ไม่ผิดกับความทุกข์ ความเศร้า 

 ที่พาให้เราเหมือนมองไม่เห็นทาง

เมื่อเมฆหมอกจางหายไป...

ความสดใสก็เข้ามาแทนที่

คิดดูให้ดี ใจเราเช่นกัน

 ความทุกข์นั้นจะอยู่กับเราแค่ไม่นาน

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

  

ชีวิต

         

            นานแล้วสินะที่เราไม่ได้เข้ามา ถึงแม้ว่าที่ผ่านมาจะไม่มีข้อความ เรื่องราวของเราบนไดนี้แต่เรื่องราวต่างๆมากมายก็ยังมีวนเวียนเข้ามาในชีวิตเราไม่เว้นแต่ละวันและเรื่องราวเหล่านี้ก็ไม่มีวันที่จะหยุด ตราบใดที่ชีวิตของเรายังมีลมหายใจอยู่ทั้งเรื่องดี และไม่ดี
           เราไม่สามารถเลื่อกได้ว่าเราจะให้มันเกิดหรือไม่เกิดหรือให้เป็นเรื่องดี หรือไม่ดี หากเรื่องที่เกิดกับเรามันเป็นสิ่งดีก็คงจะดีสินะแต่ถ้าหากมันเป็นเรื่องไม่ดีเรื่องที่เราไม่อยากให้เกิดกับเรา เราคงไม่ชอบใจแน่แต่เราก็คงทำอะไรไม่ได้ถ้ามันจะเกิดกับเราแต่ก็มีสิ่งหนื่งที่เราสามารถทำได้ เลื่อกได้ สิ่งนั้นก็คือเลื่อกที่จะยอมรับมัน เลือกที่จะ เข้าใจ เลื่อกที่จะเรียนรู้กับปัญหาเหล่านั้นยอมรับว่าเราไม่สามารถหยุดยั้งมันได้เข้าใจว่าปัญหาทุกอย่างมีทางแก้ไขเสมอหากเราไม่ท้อแท้เรียนรู้ว่าสิ่งที่เกิดขี้นให้อะไรกับเราบ้างและจำไว้ว่านี่แหล่ะคือ  ชีวิตชีวิตของเราที่ยังต้องเผชิญหน้าเผชิญกับเรื่องราวต่างๆอีกมากมายที่เราไม่อาจคาดเดาได้ว่ามันจะเกิดเมื่อไรมันจะดีหรือร้าย และมันจะจบลงอย่างไร

บทเรียนเพื่อนรัก

เคยบ้างไหม  ที่ความเจ็บปวด   

บางครั้ง...

มันก็เข้ามาหาเราโดยที่เราไม่ทันได้ตั้งตัว

บางครั้ง...

เรารู้ตัวว่ามันกำลังเดินหน้าเข้ามาหาเราแต่..

บางครั้ง...

เราพยายามที่จะหนีมันไปให้พ้น ไม่อยากสบตากับมันและ...

บางครั้ง

เราก็ไม่สามารถที่จะหนีมันไปได้เลย

บางครั้ง

ก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับมันดี มันทรมานเหลือเกิน

ที่ต้อง จมอยู่กับมันและมันก็ไม่ยอมหนีไปเลย

คอยตามเราเหมือนเงาติดตัวโดยตลอด

สิ่งที่ทำได้ตอนนี้ก็คือเราต้องไม่หนีมัน

ในเมื่อมัน ต้องการที่จะอยู่กับเราแล้ว

ก็ให้มันอยู่ ไม่อยากเป็นศรัตรูกับมันแล้วล่ะ

เพราะมันเจ็บปวด และทรมานเหลือเกิน

ที่ต้องคอยต่อสู้กับมัน เมื่อแพ้ ก็มานั่งร้องไห้

ว่าทำไมตัวเองถึงได้อ่อนแออย่างนี้นะ

ฉันไม่ได้ยอมแพ้นะ แต่อยากจะสงบศึก

ให้มันมาเป็นมิตรกับเราจะดีกว่าไหมนะ

แต่ต้องบอกให้มันเปลี่ยนแปลงตัวเอง

เปลี่ยนชื่อให้มันใหม่ จากความเจ็บปวด เป็น

"เจ้าบทเรียน"  น่าจะดีนะ ฉันว่า (*-*)

และมันอาจจะเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันก็ได้

ต่อจากนี้ไป

เมื่อฉันต้องตัดสินใจทำหรือเลือกอะไรสักอย่าง

มันอาจเป็นผู้แนะนำที่ดีให้เราก็ได้นะ

เพราะมันรู้ว่าสิ่งที่ฉันจะเลือกหรือทำนั้น

มันจะทำให้ฉันเจ็บปวดอีกครั้งหรือไม่

ขอบใจนะ "บทเรียน" เพื่อนรัก

ชีวิตฉัน

ฉันเคยตั้งคำถามกับตัวเองมากมายหลายคำถาม

บางครั้งก็ได้คำตอบ บางครั้งก็ยังวนเวียนกับคำถามเหล่านี้อยู่บ่อยๆ 

''  คนเราเกิดมาเพื่ออะไร ''

แก่นแท้หรือสาระสำคัญของชีวิตอยู่ที่ตรงไหน

แล้วอะไรที่ทำให้ฉันมายืนอยู่ ณ ที่จุดนี้

โชคชะตา  ตัวฉัน  หรืออะไรกัน

บางครั้งฉันคิดว่า มันอาจจะไม่จำเป็น

ที่ฉันจะต้องมานั่งหาคำตอบให้กับตัวเอง

หากแต่ฉัน รู้ว่าฉันกำลังทำอะไร และทำเพื่อใคร

มันอาจเพียงพอ และเป็นคำตอบที่ดีที่สุดให้กับฉันก็เป็นได้

ตลอดเวลา  ฉันคิดและสำนึกอยู่เสมอ ว่า

 ลมหายใจ และ ทุกสิ่ง  ที่เรียกว่า " ตัวฉัน " 

แท้ที่จริงแล้ว มันไม่ใช่ของฉันเลยแม้แต่นิดเดียว

ตั้งแต่วันแรกที่ฉัน ได้มีโอกาส ลืมตาขึ้นมาดูโลกใบนี้

จนกระทั่งได้มีโอกาสเรียนรู้สิ่งต่างๆมากมาย บนโลกใบนี้เช่นกัน

เจ้าของ ที่แท้จริง ได้ทำให้ฉันรู้ว่า คำตอบทุกคำ ที่ฉันถามมานั้น

แท้ที่จริง มันอยู่ในจิตใต้สำนึกของฉันและทุกๆคนอยู่แล้ว  หากแต่ว่า

จะค้นพบเมื่อไร และเห็นว่ามันสำคัญกับเรามากน้อยแค่ไหนก็เท่านั้นเอง

แต่สำหรับฉัน

พวกเขา...คือคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของฉัน

เพราะพวกเขา...คือผู้ให้ชีวิต ให้โอกาส ให้อภัย ให้อนาคตให้ทุกสิ่งแก่ฉัน

เป็นคนที่ทำให้ฝันของฉัน มีพลังและมีจุดมุ่งหมายในชีวิต

ทำให้ฉันมีแรงใจที่จะสู้ กับอุปสรรค ไม่ว่ามันจะเลวร้ายแต่ไหนก็ตาม

คำสองคำที่เราคุ้นเคยดี และอาจเคยมองข้าม ไปโดยที่ไม่เคยรู้เลยว่า

คำสองคำนี้มีค่ามากแค่ไหน  คำว่า " พ่อ"   และ   "แม่"

คำสองคำนี้ คือ คำเรียก ของ คนสองคน  ที่เป็นเจ้าของที่แท้จริงของฉัน

* * * * * * * *

มีคนหลายคน ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเรา มากมาย

บางคนผ่านมาแล้วผ่านไป

บางคนผ่านมาเพื่อหวังผลประโยชน์

บางคนผ่านมาเพื่อหวังดี

บางคนผ่านมาโดยบังเอิญไม่ได้หวังอะไร

แต่คนสองคนนี้ไม่เคยผ่านมาแล้วผ่านไป

แต่คือคนที่อยู่เคียงข้างเราตลอดไป

ไม่ว่า เรา จะดีหรือร้าย  ก็ตาม

ฝันลางๆ

* * * * * * * * * * * * * * *

วันเวลา ผ่านมา เนิ่นนานนัก

จึงตระหนัก จึงรู้จัก จึงมองเห็น

ทั้งชนะ ทั้งปราชัย ทั้งร้อนเย็น

ในโลกร้าย โลกเร้น แห่งมายา

* * * * * * * * * * * * * * *

ปรารถนานักหรือ

ชื่อ..เกียรติยศ..มหาศาล

สุดท้าย..ก็สลาย..อันตรธาน

เป็นอาหารให้..กาลเวลา

* * * * * * * * * * * * * * *

ช่วงที่ดีที่สุด

ความรัก
คือ ความทรงจำ และความรู้สึกดีๆ ที่ไม่มีวันจางหายไปกับกาลเวลา เพราะ รัก คือ ความรู้สึกผูกพัน มีความห่วงใย ความคิดถึง ความปรารถนาดี เป็นส่วนหนึ่ง ในนั้น ความรักไม่จำเป็นว่าเราจะต้องอยู่ด้วยกัน ไม่จำเป็นว่าเราจะมีจุดมุ่งหมายเดียวกันหรือไม่ และไม่จำเป็นว่าวันหนึ่งเราจะสมหวังเหมือนดังคู่รักคู่อื่นๆ เพราะเราไม่สามารถรู้ได้เลยว่าอนาคต จะเป็นอย่างไร

อาจ
จะไม่มีเรา หรืออาจจะไม่มีเขา ในวันนั้น แต่สิ่งที่เป็นสาระสำคัญที่สุดกว่านั้นคือ วันนี้ต่างหาก วันที่เรามีโอกาส สร้างความรู้สึกดีๆ ต่อกัน วันที่เราได้ใช้ทั้ง ความห่วงใย ความคิดถึง ความปรารถนาดีต่อกัน ในวันที่เรายังมีกันและกันอยู่ เรารู้สึกอยู่เสมอว่าเราควรจะใช้ช่วงเวลาที่มีค่านี้ ให้มีความสุขและช่วยกันสร้างสิ่งดีๆที่น่าจดจำ และไม่ว่าอนาคตจะเป็นไปอย่างไร จะมีเรา หรือไม่มีก็ตาม แต่สิ่งที่ยังคงอยู่ไม่เลือนหายไปกับกาลเวลาที่ผ่านพ้นไปแต่ละวัน คือ ภาพความทรงจำที่ดีๆ ที่เรามีให้กันและกัน ความรู้สึก ห่วงใย ความรู้สึกคิดถึง และปรารถนาดีต่อกัน ยังคงอยู่ในใจของเราเสมอและตลอดไป

ถึงแม้
จะมีภาพความทรงจำใหม่ๆเข้ามาให้เราได้จดจำเหมือนกับเข็มนาฬิกาที่เดินไปข้างหน้าเรื่อยๆ ก็ตาม เพราะทุกวันที่เรายังมีกันและกัน นั่นคือวันและเวลาที่ดีที่สุดที่เราจะได้ใช้มัน เพื่อทำสิ่งที่ดีๆให้กับคนที่เรารัก แม้อาจจะไม่สวยหรู หรือไม่ดีเลิศเลอ แต่มันก็คือช่วงเวลาที่ดีที่สุด สำหรับเราสองคน การที่เราได้ใช้เวลาที่มีอยู่ในทุกๆวัน ให้กลายเป็นวันที่น่าจดจำในทุกช่วงเวลา อาจจะมีทุกข์บ้าง สุขบ้าง แต่สิ่งเหล่านี้ก็คือ สิ่งที่เรียกว่า “ ความรัก ” และรักเราจะไม่มีวันตายไปจากใจเราสองคน เพราะจะไม่มีสิ่งไหนสามารถมาทดแทน ความทรงจำที่ดีๆ นี้ไปได้
หลายครั้ง

ที่เราเคยถามกัน ว่าหากวันหนึ่งไม่มีคนใดคนหนึ่ง ในคำว่า “เรา” จะทำอย่างไร คำตอบที่ได้คือภาพของคนสองคนที่เคยได้ฝ่าฟันอุปสรรค มาด้วยกัน ภาพที่มีทั้งเสียงหัวเราะและน้ำตา ที่มาจากความรักและความผูกพัน ภาพของคนสองคน ที่เป็นได้ ทั้ง พี่ น้อง เพื่อน พ่อ และแม่ ในเวลาเดียวกัน ภาพความทรงจำเหล่านี้ จะเป็นสิ่งที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของเราสองคนไว้เป็นหนึ่งในใจตลอดไป แม้ว่าวันข้างหน้าชีวิตจะดำเนินไปตามวิถีแห่งกรรมที่เราไม่สามารถรับรู้ได้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ภาพความทรงจำและความรู้สึกดีๆ เหล่านี้ เราสามารถสร้างมันได้ด้วยตัวของเราเอง และไม่จำเป็นว่าจะเป็น คู่รัก หรือ คู่ชีวิต แต่มันอาจจะหมายถึง คนในครอบครัว หรือ คนในสังคมเดียวกัน การที่เรามอบสิ่งดีๆ ให้แก่กัน นั่นคือสิ่งที่วิเศษที่สุดสิ่งหนึ่งในชีวิตของมนุษย์เรา เพราะสิ่งที่คนเราไขว่คว้า และต้องการพบเจอมากที่สุดคือ “ ความสุข ” ไม่ใช่ หรือ และเราหวังเป็นอย่างยิ่งว่า ความรักและความรู้สึกดีๆที่เราสองคนได้ถ่ายทอดออกไป อาจจะเป็นจุดประกายให้ใครหลายคนได้ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า  เวลาที่มีอยู่มีค่ามากแค่ไหน สำหรับการสร้างสิ่งดีๆที่น่าจดจำให้แก่กันและกัน


เราไม่สามารถรู้ได้ว่าอนาคตข้างหน้าจะเป็นเช่นไร แต่เราเลือกได้ว่าจะทำวันนี้ให้เป็นอย่างไร และเลือกได้ว่าจะจดจำอดีตที่ผ่านมาแบบไหน " สิ่งดีๆมีไว้ให้จดจำนะคะ " จดจำแต่สิ่งดีๆ เพื่อเป็นแรงบันดาลใจให้เราก้าวต่อไปด้วยความมั่นคงค่ะ